Skip to main content

CAESAR

Od kiedy pamiętam, przeraźliwie bałam się psów (uraz z dzieciństwa). Uciekałam od najmniejszego nawet szczeniaka z krzykiem i płaczem. Nigdy bym nie pomyślała, że zamieszkam w kraju, w którym ilość bezpańskich psów na metr kwadratowy jest większa niż pszczół w ulu i w dodatku poślubię mężczyznę, którego najlepszym przyjacielem jest jasnowłosy labrador. Cóż, życie to czasem
jeden wielki dowcip.

Kiedy przyleciałam do Delhi bardziej byłam zestresowana spotkaniem z Caesarem niż z rodzicami Abhiego. Do tej pory unikałam psów jak ognia, teraz miałam zamieszkać z jednym z nich. Wyobraźcie sobie pozom paniki i skalę trzęsących się nóg kiedy taksówka zbliżała się do domu. Wcale nie żartuję.

Nie żartuję również kiedy mówię, że Caesar jest pełnoprawnym członkiem rodziny. Jest jak kolejny syn. Śpi otulony kocem (jest zima, a nasz kochany pies zdejmuje z siebie t-shirty w kilka minut), codziennie dostaje świeżo przygotowane chapati z jogurtem naturalnym lub innym dodatkiem, karmiony jest ciastkami (w ramach rozsądku rzecz jasna, bo labradory mają problemy z wagą), kąpany regularnie, głaskany i pieszczony. Teściowa rozmawia z nim. a ja tylko czekam z nadzieją, kiedy Caesar jej odpowie. Caesar lubi marchewkę i liście fenungreeku (jego ukochane, nigdy nie odmawia!). I w ogóle jest najkochańszy na świecie.

To święta prawda, że pies jest najlepszym przyjacielem człowieka. Caesar jest z natury spokojny i praktycznie nie szczeka. Kiedy po raz pierwszy, cała zestresowana, przyszłam do domu Abhiego, nasz pies obwąchał mnie przez chwilę, dał się pogłaskać i wrócił do swoich psich spraw. Chyba uznał mnie za osobę godną zaufania. Teraz mamy swoje wspólne rutyny. Caesar cieszy się i skacze na mój widok, wie że zawsze podrapię go po brzuchu, a punktualnie o 19 zaczyna się na mnie gapić, a kiedy zakładam buty macha ogonem tak, że mało mu nie odpadnie, bo wie że nadszedł czas na wspólny spacer. Kiedy zbyt długo piję herbatę, nie odrywa ode mnie wzroku dopóki się nie ruszę (pewnie życzy mi, żebym się udławiła za takie niekonsultowane opóźnienia!). Nasz przyjaciel ma swój charakter, wie kiedy grać głupiego, a kiedy pokazać że jest mądry, żeby dostać to czego chce. Nie jest typem supergwiazdy - nie lubi pozować do zdjęć, unika tego jak ognia i chowa się pod kocem lub odwraca plecami kiedy widzi nas z telefonem :D

Nie wyobrażam sobie, że naszego psa mogłoby z nami nie być i nie wiem jak zniosę pożegnanie za kilka miesięcy, bo przecież nie zabierzemy go ze sobą do samolotu. Już nawet nie pamiętam jak to było bać się psów, wiem natomiast że życie bez Caesara było smutniejsze.



Since I remember I  was always terribly scared of dogs. I run away from even the smallest puppy screaming and crying. I never thought that in future I will live in the country where there are around a billion wild dogs in every corner, plus I will marry the man whose best friend is light-fur Labrador. Well, life is one big joke sometimes.

When I arrived in New Delhi I was more stressed about my meeting with Caesar than my future in laws. Since then I avoided dogs like fire but now I had to live with one of them. Imagine the scale of my panic mode and shaking hands when our cab came closer to the house. I'm not kidding.

I'm not kidding also when I'm explaining that Caesar is a full fledged family member. He is like another son. Sleeps covered with blanket (it's winter now and our beloved dog takes off every t-shirt we make him wear in a couple of minutes), every day eats fresh made chapati with curd or meat gravy or different his favorite stuff, he is fed dog cookies (responsible of course, because labradors have bad weight issues), he gets bath regularly, he is scratched and caressed all the time. My mother-in-law talks to him all the time and I'm waiting with hope that one day he will respond to her :D Caesar likes carrot and love fenugreek (never said no to fenugreek!). And he is the most beloved, and cute dog in this world.

This is so true that dogs are peoples best friends. Caesar is calm in nature and barks very rare. When for the forst time, all in stress, I came to Abhi's house our dog sniffed me a little, let me scratch him and he returned back to do his dogs things. I think, he accepted me as a person who he can trust. Now, we have our routines together. He jumps and is happy when he sees me. He knows that I will always scratch him on his tummy, and punctual around 7 pm he will start staring at me, and when I wear my shoes Caesar wags his tail that much that one day it fall off from his body, because he knows that it's time for our walk. If I am drinking chai (tea) too long he stares at me that long untill I get up (and probably wishes that I choke for not consulting late). Our friend has his character, he knows when to play silly, and when to be smart to and get everything he wants. He is not the superstar type - hates getting pictures, he hides under his blanket or turns out back to us when he sees me or Abhi with the phone :D

I can't imagine now that we could not have Caesar and I don't know how I will manage saying good bye to him in couple of months because we will not take him to the plane with us. And now I even don't remember how I was so scared of dogs, but I know that our life without Caesar would be more sad.

Comments

  1. It's very well if we have friends. Your description is nice, it's from your heart.
    And Caesar is absolutely beautiful part of family!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Thanks Małgosia! When he coming to us and waiting to hug is...it's a prove that he is a huge part of our family, the best boy on the planet!

      Delete

Post a Comment

Popular posts from this blog

HUSBAND & WIFE / MĄŻ & ŻONA

Our dreams came true. After months living on Skype, living 6000 kilometres away from each other, 10th December 2016 we got married and we are probably the most happiest couple on the planet. <3

We love each other more and more every day, and our wedding was the best day in our life. Now we can start our new life adventure and can't wait for that! Stay tuned!

Mr & Mrs M.



Nasze marzenia się spełniły. Po miesiącach życia na Skype, życia z 6000 kilometrów pomiędzy nami, 10 grudnia 2016 wzięliśmy ślub i jesteśmy prawdopodobnie najszczęśliwszą parą na świecie! <3

Z dnia na dzień nasza miłość jest coraz większa, a nasz ślub był najwspanialszym dniem w naszym życiu. Teraz możemy zacząć zupełnie nową, wspólną przygodę i iść przez życie razem, mocno trzymając się za ręce. Już nie możemy się doczekać! Zostańcie z nami!

Pan i Pani M.

Polska vs. Indie / Poland vs. India

Tak, Indie to niesamowity kraj. Jest jak inna planeta, nigdzie nie znajdziecie drugiego takiego miejsca. Czasami czuję się tutaj jak kosmita, tak bardzo wszystko w tym kraju jest inne od tego co znam, od miejsca w którym się urodziłam i wychowałam. A jednak czuję się w Indiach swobodnie, dobrze, jak w domu. Możliwe, że jednym z powodów jest fakt, że mieszkamy w stolicy państwa. Myślę, że każda stolica w każdym kraju jest trochę jak samotna wyspa, ludzie są tacy sami, mówią tym samym językiem, a jednak zasady panują tu trochę inne. Ludzie są jakby bardziej swobodni i nowocześni. Stolice krajów, które znam zawsze są trochę jak oddzielne państwa.

Podobnie jak ludzie z całej Polski przyjeżdżają do Warszawy na studia czy do pracy tak samo mieszkańcy małych miast Indii wyruszają do Delhi po lepszą przyszłość (ale ponieważ kraj jest gigantyczny, ludzie południa wyruszają do Mumbaju). Podobnie jak w Warszawie, ludzie w Delhi czują się na początku zagubieni i przytłoczeni ogromem miasta, tłok…

Moja indyjska teściowa / My indian mother-in-law

Moja nowa rodzina składa się (poza Mężem) z Mamy, Taty, Brata i psa. Mieszkanie z nimi jest dla mnie zupełnie nowym doświadczeniem. Codziennie uczymy się siebie nawzajem i póki co całkiem nieźle nam idzie. Oczywiście najwięcej czasu spędzam z Mamą Abhiego i porównuję wszystkie stereotypy na temat hinduskiej teściowej znalezione w Internecie do tego co mam w rzeczywistości. Stereotypy o hinduskiej teściowej nie różnią się właściwie niczym od tych o polskiej teściowej. Obie przedstawiane są jak co najmniej nieludzkie potwory. Obie to niemal najgorszy rodzaj człowieka. Wystarczy poczytać kawały. Albo inne blogi.

Moja Teściowa dużo się śmieje. Robi najlepszą masala chai na świecie (nasz codzienny rytuał to kubek herbaty o 19:00 i "niestety" jakieś ciastko też ;) ). Gotuje tak, że już nigdy nie będę szczupła (i w przeciwieństwie od tego co zdarzało mi się czytać, nie ukrywa skrzętnie swoich przepisów - od pierwszego dnia pokazuje jak przygotowywać potrawy i odpowiada na każde mo…