Jak zostałam połykaczką ognia / How I ATE fire.

Moim zdaniem Indie to w dużej mierze przepyszne jedzenie. Ale nie jakieś tam jedzenie. Indie to street food. Najlepszy na świecie. Nie boję się stwierdzenia, że jeśli nigdy nie spróbowaliście niczego z ulicy to tak naprawdę, niewiele wiecie o Indiach. Bo właśnie tam dzieje się najwięcej. Oczywiście, to wielce prawdopodobne, że będziecie mieć rozstrój żołądka. To jest prawdziwy szok dla naszego organizmu, zmiana klimatu, kontynentu, inna flora bakteryjna, znacznie więcej przypraw i ta intensywność smaków! Ale warto ryzykować, bo już po pierwszym kęsie poczujecie się jak w niebie. Przed wylotem gorąco polecam picie jogurtów i jedzenie bananów. Kieliszek wódki, na miejscu, od czasu do czasu też nie zaszkodzi, a kiedy myjecie zęby - płuczcie je w butelkowanej wodzie, i tylko taką pijcie, a jest duża szansa, że nic Wam nie będzie, albo Wasz żołądek obejdzie się z Wami delikatnie.

Ja oficjalnie jestem zakochana w jalebi, golgappas i faluda ale o tym chcemy pisać na bieżąco i już na samym początku sierpnia będziemy mieli ku temu wiele okazji (odliczamy minuty!!!!).
Dzisiaj o tym jak zostałam połykaczką ognia. Dzisiaj opowiem Wam o paan.
Ważne jest, by na ulicy jeść tam, gdzie zawsze tłumnie gromadzą się miejscowi. To gwarancja, że jest pysznie i świeżo, bo towar schodzi błyskawicznie. Miejsce z fire paan jest bardzo popularne i A. wiele mi o nim opowiadał. Byłam zachwycona i nie mogłam się doczekać, ale trochę się też bałam, bo nie rozumiałam jak można jeść ogień i nie zostać poparzonym. Ale do tej pory widziałam to tylko na zdjęciach.

Wyjaśniam: paan jest to liść beetle (nie mogłam znaleźć polskiego tłumaczenia), z anyżem, kardamonem, goździkami, orzechami beetle, czereśniami i miętą. Następnie liść jest podpalany i wkładany wprost do Waszych ust.
Kiedy dotarliśmy na miejsce i zobaczyłam jak sprzedawca wpycha jakiemuś mężczyźnie podpalony pan do ust byłam, delikatnie mówiąc, przerażona. Przez ułamek sekundy zastanawiałam się nawet czy nie uciec, ale tyle o tym rozmawialiśmy z A. i on się tak bardzo cieszył, że mnie tu przyprowadził i nawet filmik postanowił nagrać - który możecie zobaczyć niżej. Tak, jest to filmik o tym jak zostałam bohaterką hehehe.

Natomiast nie zostałam jakąś szczególną fanką fire paan. Nie powaliło mnie na kolana, sos jest bardzo intensywny i jest go tak dużo, że połowa wylądowała na mojej brodzie i torebce. Natomiast uczucie połykania ognia jest niesamowite i wyzwalające. Kubki smakowe szaleją! Za to później wzięliśmy paan oblany czekoladą. I to już była miazga....
Tak, Indie to street food. Jeden kęs i jesteś w niebie. Nie wszystko Was zachwyci ale odkrywanie nowych smaków to jedna z najbardziej intensywnych i ekscytujących rzeczy w tym kraju. Smacznego!

(irrakuri)

video


India is a paradise of food. But not just any food. India is famous for its street food. Best in the world. I do not fear saying that if you've have not tried anything from the street then you know really little about India. Because really!! there is a whole lot of street food available . Of course, it's likely that you will have an upset stomach. This is a real shock to our body, climate change, the continent, the other bacterial flora, much more spices and the intensity of flavors! But it's worth the risk, because after the first bite you feel like in heaven. Before departure I highly recommend drinking yoghurt and eating bananas. A glass of vodka on site, from time to time, it does not hurt, and when you clean your teeth - rinse them with mineral water, and ofcourse drink that bottled mineral water, and there is a good chance that nothing you will not enjoy, or your stomach will celebrate with you gently.

I'm officially in love with jalebi, golgappas and faluda but that we write on the date and at the very beginning of August we will have plenty of opportunity for doing so (deduct minutes !!!!).

Today about How I ATE fire. Today I will tell you about the paan (betel leafwrapped sweet ).
It is important to eat on the street, where crowds always gather, the locals. It is a guarantee that is delectable and must be freshly prepared because the product descends rapidly.We visited the place where this fire paan is very popular . A. told me about it earlier. I was thrilled and could not wait, but also a little scared, because I did not understand how you can eat fire and not be scalded. But so far I only saw the pictures.

In the investigation paan (Beetle leaf)(could not find a Polish translation)is with anise, cardamom, cloves, beetle nuts, cherries and mint. Then the leaf is fired up and pushed directly into your mouth.
When we got there and saw how the vendor feeds a paan set on fire to a man, to put it mildly, i was terrified. For a split second I wondered even if can escape, but A talked so much about it, and he enjoyed so much, that it led me here and even decided to a record video - which you can see below. Yes! this is a video of how I became a heroine hehehe.

On the other hand I was not a particular fan of fire paan. It did not make me go weak in my knees, the flavours were very intense and my mouth was so full that half landed on my chin and my purse. While the feeling of swallowing fire is awesome and liberating. Taste buds go wild! But later we took paan drenched in chocolate. And that was just pure tastegasm ....

Yes!!, India is another word for street food. One bite and you're in heaven. Not everything will impress you but the 
discovery of new flavors is one of the most intense and exciting things in this country. Bon Appetit!

The Meeting / Spotkanie

Cześć!

Before I begin this post I would want to say that love has a weird way of bringing everything together and all the feelings and emotions mixed into a concoction sometimes worth swallowing down your throat to relish your taste buds which calm your soul and sometimes endless wailing on either telephone conversations, Skype video chats or just pure hyperventilating thoughts which brew in your head for the positive future and sometimes just plain lull......

After a brief exchange of words and feelings we reached to a point where we knew that this cyber relationship needs to step up or one of us will combust in flames rhetorically!! As we both are Aries (fire signs) so it was obvious that the intensity will reach levels we never imagined. We planned to reach out to each other every way possible....days and seconds were our only alibi to see each others face and to learn that how a bond can be formed and the saying 'sometimes just once is enough' proved to be the most ironic in our situation....I hail from a middle class Indian family and have to deal with the vicious atrocity of this corporate world where my Excel files and PowerPoint presentations were my best friends and the 9 to 5 schedule my daily grind and in the midst of all this I found her , a spray of mist on my tired soul from this unbearable heat......We planned for her to come to India and visit me and at this point I would like to unapologetically criticize the biased procedure that the European govt follows in restricting people and these bizarre charges these so called travel consultants charge you when one wants to merely go and meet someone who they love but this world is cruel,but we weren't gonna give up.....I am sure you all must have read a whole lot of online blogs where a boy meets girl and they try to do this and that for each other or probably a lot of people who are reading this are going through the same situation....I just want to say this to all of you....if you both found yourself....you both will find a way too :)......Moving on....I tried applying for a visa only to run around in every possible direction to eventually find out that till the time I don't have real deep pockets I wont be able to travel to Europe and this possibility of me going and visiting my lady in Poland will be a distant dream for now .This led me to all the possible negative thoughts that one can manifest around them....sad and disappointed we spoke one night and discussed the possibilities of me travelling to Poland which were very slim to which she firmly supported and smiled and asked me to plan for her arrival so she can come to India(this was the very first time she was travelling here).....I learnt that people around her gave her pointless and negative thoughts to be very careful that she might get abducted, extorted, raped or as bad as stuck here and never return back to her homeland to which we scratched our heads in stress and looked at each other and me assuring her that all that's gonna happen when she travels to India is to discover the most beautiful and the most culturally uplifting country that she can ever be in and hey!! I am in love with her I had all the reasons......

We planned her arrival and she had a 8 hour long flight from Poland to India with a connecting flight from Amsterdam.....The European govt and the travel rules play a major part in screwing up this meeting for us .....at the Amsterdam airport trembling and lost, my woman with a suitcase full of surprises and a heart full of love roamed around with tears in her eyes as she could not find the counter that she had to show up at to check in for her flight to India...Time was ticking.....Tears were rolling from her eyes and she dropped me a message which read 'Baby ! they cant find my name in the system. FUCK!'.....I was in the middle of my daily training routine and as soon as I read that text I froze in fear....my hand and legs went numb and I almost had a panic attack to which I realised that i need to call the airport authorities.....Gave my trainees a break and dashed to get her on the phone to realise that the poor thing has been wailing for the past half n hour and is unable to find her way to the check in counter and get in the aircraft so she can just fly and land here in India in my arms......we got the mess sorted through the assistance of a really helpful service rep on the phone (Thank you jet airways) only to realise that my woman is standing at the wrong check in counter....the clock was ticking and her feet had touched the Amsterdam airports concrete for the first time with no sense of direction.... she ran her way to the right check in counter to drop me a text that she loves me and she is tired and will see me in the next 8 hours..

I stared at the clock like a owl barks at the moon to move faster and the second hand on the clock was my biggest enemy making it's ticks as slowly as it possibly could......I was overjoyed and nervous to see her in person with a billion question popping in my head and wondering. How to stand when she sees me for the first time? Should i get her something at the airport? Do i hug her too tight or not? or will it be way too much for a first time hug?.....As the hours passed by, with my heart in my mouth,I boarded the cab and midway i get a text message which read : 'I am here and much closer to you'......I jumped in the cab and the cab driver bumped in a pothole only to bang my head on the roof of the car and to tie my tongue in excitement......I deboarded and waited with a heart as fast as a bloody stallion and hands shaky as if I was about to faint.....I watched at the exit gates and out she appeared.....light brown hair.....with a gleaming smile as she saw me she dashed towards me only to hug me oh so tight! that I forgot that this is the first time I am seeing this woman, my woman!......I kissed her and caressed her hair and stared in her deep blue eyes ;)......Only to whisper to each other that how much do we miss each other and how much do we love each other......We hailed a cab and off we were for the next ten days out in India to explore our lives together and to learn what we have and how will we come off as a couple in our first meet and what these ten days will hold......will fill you in later as to how she loves jalebi and devours on all the Indian food.....Till then....Keep reading.....Keep loving......Keep believing :)

(Martian)


Cześć!

Zanim zacznę ten post, chciałbym powiedzieć, że miłość ma w sobie tę dziwną moc, która trzyma wszystko razem, uczucia i emocje łączy w miksturę, która po połknięciu rozpływa się w ustach i wypełnia rozkoszą kubki smakowe. Miksturę, która potrafi uspokoić duszę, czasem tak bardzo rozedrganą, doprowadzoną niemal do stanu hiperwentylacji. Miksturę, która może uciszyć ten wewnętrzny płacz tylko poprzez rozmowy telefoniczne, wideo czaty na Skype lub te chwile, w których po prostu jesteśmy i nie musimy mówić ani słowa, bo wiemy wszystko...

Po krótkiej wymianie słów i uczuć doszliśmy do punktu, w którym wiedzieliśmy, że ten cyberzwiązek musi przejść do następnego etapu albo jedno z nas po prostu spłonie z tęsknoty. Jako, że oboje jesteśmy spod astrologicznego znaku Barana, znaku ognia, było oczywiste, że natężenie naszych uczuć osiągnie w końcu niewyobrażalny poziom. Postanowiliśmy, że bez względu na wszystko musimy się spotkać...."widywaliśmy się" codziennie i to przekonało nas jak silną więź może stworzyć taka relacja...Pochodzę z indyjskiej klasy średniej i na co dzień mam do czynienia z całą okrutnością korporacyjnej pogoni nie wiem za czym, w którym pliki Excel i prezentacje Power Pointa są moimi najlepszymi przyjaciółmi. Wpadłem w rutynę codziennej pracy od 9 do 17, ale pośród całego tego zamieszania udało mi się odnaleźć ją, orzeźwiającą bryzę, która skropiła moją zgrzaną, nieszczęśliwą duszę...Zaczęliśmy planować, że to J. przyleci do Indii, odwiedzi mnie. W tym momencie chcę gorąco skrytykować procedury Europejskiego rządu, który ogranicza ludzi z Indii i utrudnia im podróżowanie, pobiera kosmiczne opłaty i wymyśla głupie zasady. Dlaczego nie mogę tak po prostu kupić biletu i pojechać odwiedzić, kogoś kto jest mi bliski? Myślę, że jest to okrutna praktyka, ale na pewno nie sprawiła, że się poddaliśmy...jestem pewien, że znacie niejeden blog, który opowiada o tym, jak chłopak spotyka dziewczynę i para ta zrobi wszystko by być ze sobą. A może czytając naszą historię utożsamiacie się z nią, bo przeżyliście/przeżywacie to samo? Chciałbym Wam tylko powiedzieć, że jeśli udało Wam się odnaleźć, znajdziecie również sposób by rozwiązać każdy problem :)

Wracając do tematu. Próbowałem zdobyć informacje o tym, jak ubiegać się o wizę do Polski, ale mam wrażenie, że biegałem w każdym możliwym kierunku tylko po to, żeby dowiedzieć się, że jeśli nie mam głębokich kieszeni to mogę pożegnać się z podróżami do Europy. Przynajmniej na jakiś czas. Sprawiło to, że w mojej głowie kłębiła się cała masa negatywnych myśli, obaw o przyszłość. Byłem smutny i rozczarowany sytuacją, i wtedy, kiedy rozmawialiśmy pewnej nocy o wszystkich możliwości mojej podróży do Polski , J. zasugerowała, że skoro dla mnie jest to takie skomplikowane, ona mogłaby mnie odwiedzić w Indiach (byłaby to jej pierwsza podróż do mojego kraju). Kiedy nasze plany się zdeklarowały zauważyłem, że wielu ludzi wokół niej jest nastawionych do tej sytuacji negatywnie, radzili jej by była bardzo ostrożna, bo ktoś może ją porwać, zgwałcić, zatrzymać w Indiach na zawsze. (Ja?). Przekonywałem ją, że jedynym co wydarzy się podczas tej podróży będzie odkrywanie piękna Indii, kraju tak wspaniałego i zróżnicowanego kulturowo, w którym przecież nigdy nie była. Poza tym, hej! jestem w niej zakochany i to też jest chyba dobry powód? 

Zaplanowaliśmy podróż. J miała 10 godzinny lot z Polski do Indii, z przesiadką w Amsterdamie. Wtedy zaczął się prawdziwy horror, kiedy moja kobieta z walizką pełną niespodzianek, sercem wypełnionym miłością i oczami całymi we łzach nie mogła znaleźć terminalu...czas uciekał...zegarek tykał...łzy płynęły z jej oczu niepohamowaną falą i wtedy wysłała mi wiadomość : "Kochanie, ci kretyni nie mogą znaleźć mojego nazwiska w systemie! Kurwa!". Byłem w samym środku zajęć, które prowadziłem, mojej codziennej rutyny i kiedy tylko przeczytałem smsa zamarłem ze strachu...moje ręce i nogi zdrętwiały, byłem krok od ataku paniki, ale zdałem sobie sprawę, że muszę działać, zadzwonić do obsługi tego przeklętego lotniska...Puściłem moich stażystów na przerwę i zadzwoniłem do J. Biedactwo płakało przez ostatnie pół godziny i nie mogło znaleźć odpowiedniej bramki. Zadzwoniłem do obsługi, która była naprawdę pomocna (Dziękuję JET), odwiedzałem się dzięki nim, że moja dziewczyna znajduje się w niewłaściwym terminalu. Zegar wciąż tykał, ale ona w końcu znalazła odpowiednią drogę i wysłała mi smsa, że mnie kocha, że jest wykończona, i że na pewno zobaczy mnie za 8 godzin...

Patrzyłem na zegarek niczym sowa, która krzyczy do księżyca. Miałem nadzieję, że wskazówki będą poruszać się szybciej, ale było zupełnie odwrotnie. Czas był moim wrogiem... Mimo to byłem szczęśliwy i podekscytowany, że w końcu ją zobaczę. W mojej głowie kłębiło się milion pytań. Jak zareaguje gdy zobaczy mnie po raz pierwszy? Jak ja zareaguję? Czy powinienem kupić jej coś na lotnisku? Przyciągnąć ją do siebie i przytulić? Czy nie będzie to zbyt wiele jak na pierwszy raz? Gdy nadszedł czas, wsiadłem do taksówki z sercem, które podchodziło mi do gardła, a w połowie drogi dostałem kolejną wiadomość na mój telefon : "Jestem tutaj, tak blisko Ciebie". Taksówkarz wpadł w dziurę, przez co walnąłem głową w sufit, niemal przegryzłem sobie język w tym całym zamieszaniu i podnieceniu. Dotarłem na miejsce i czekałem z sercem walącym niczym młot pneumatyczny, a ręce trzęsły mi się tak, że nie mogłem ich uspokoić...Stanąłem przy bramkach dla podróżujących i wtedy się pojawiła...jej jasnobrązowe włosy...szeroki uśmiech, kiedy mnie zobaczyła i podeszła do mnie, żeby mnie przytulić tak mocno, że zapomniałem, że jest to pierwszy raz kiedy widzę tę kobietę na żywo, moją kobietę...pocałowałem ją i pieściłem jej włosy i spojrzałem w jej niebieskie oczy...szeptaliśmy jak bardzo za sobą tęsknimy, jak bardzo się kochamy...zatrzymałem taksówkę i ruszyliśmy, by spędzić razem 10 dni, by sprawdzić jak będzie nam się żyło razem, jaką parą dla siebie będziemy i co się okaże po tym czasie...ale o tym później...opowiem Wam, jak pokochała jalebi, całe indyjskie jedzenie...a póki co....bądźcie w pogotowiu...czytajcie dalej...kochajcie...wierzcie, że jeśli czegoś bardzo chcecie, możecie to mieć, wystarczy włożyć w to odrobinę wysiłku...:)


Namaste India! Ale najpierw o tym, jak znienawidzić lotnisko w Amsterdamie / Namaste India! But first, how to hate the airport in Amsterdam.

Nasze uczucie rozkwitało i bardzo szybko byliśmy pewni, że nie chcemy być internetową parą w nieskończoność. Uczucie kwitło, rozmawialiśmy o wszystkim, w każdej wolnej chwili, nadeszła pora żeby się spotkać. W tym miejscu pragnę podziękować polskiemu rządowi, czy komukolwiek kto za tym stoi, za utrudnianie obywatelom Indii przyjazdu do Polski. Wymagania wizowe są co najmniej śmieszne. Jednak proces wizowy dla mnie to właściwie tylko wypełnienie formularza i dokonanie opłaty,więc zdecydowaliśmy, że to ja polecę do Indii. Jednym z wielu plusów był fakt, że zawsze marzyłam o tym, żeby podróżować, ale nigdy nie miałam na to odwagi. Zawsze wykręcałam się brakiem pieniędzy, ale prawda jest taka, że zwyczajnie w świecie się bałam. Teraz nie miałam w sobie miejsca na strach. Nagle stałam się lwicą, która walczy o siebie i o swoją przyszłość.

Dostałam wizę, kupiłam bilety i zaczęliśmy odliczać dni. Dni pełne radości i ekscytacji, ale również strachu i niepewności : co będzie, jeśli mu się nie spodobam na lotnisku? Znałam go i wiedziałam, że nie ucieknie, ale musielibyśmy spędzić ze sobą 10 dni nie lubiąc się zupełnie. W tym miejscu pragnę podziękować wszystkim tym, którzy straszyli mnie, że umrę, zostanę porwana, zgwałcona, oszukana przez tych strasznych, złych Hindusów. To było wspierające. Zwłaszcza rady, by nigdy nikomu nie pokazywać swojego paszportu. Cholera, musiałam dać paszport w recepcji hotelu na kilka godzin. Mieli niepowtarzalną okazję by porwać mnie dla okupu. No cóż, nic z tego nie wyszło.

W dniu podróży nie miałam nawet czasu na jakiekolwiek wątpliwości. Wszystko dzięki "wspaniałej" obsłudze na lotnisku w Amsterdamie. Z perspektywy czasu myślę, że było to bardzo pomocne doświadczenie. Faktycznie nie myślałam o niczym innym, jak o tym, by zdążyć na samolot. Ale od początku. Wstałam o 3:15 rano, wzięłam prysznic i zjadłam śniadanie. Zamówiłam taksówkę i jechałam na lotnisko im. Fryderyka Chopina jakby 5 cm nad poziomem fotela. Wszystko było piękne o świcie. Szare bloki, puste ulice, niebo. W Polsce poszło gładko, bo samolot był mały, pasażerów niewielu, i pomógł fakt, że byłam na lotnisku dobre 2 i pół godziny wcześniej. Całą drogę przespałam. Zabawa zaczęła się w Amsterdamie. Wysiadłam z samolotu pewna siebie i zdecydowana do działania, ale lotnisko postanowiło sobie ze mnie zażartować. Jest ogromne. Wcześniej byłam tylko na dwóch małych lotniskach, więc Amsterdam mnie przytłoczył. Mimo, że kierowałam się strzałkami, miałam wrażenie, że błąkam się w kółko. Wszystko tutaj wygląda tak samo. Żaden z pracowników, pytany o drogę nie potrafił mi pomóc. Nagle nikt, nic nie wiedział. Ja prawie cała we łzach, A. przy telefonie, istny roller coster. W końcu cudem udało mi się znaleźć punkt informacyjny, gdzie powiedziano mi to, co dawno już wiedziałam. Mój samolot odlatuje z Terminalu 5 przy czym machnięto mi ręką w nieokreśloną stronę. Nadal nie wiedziałam gdzie iść, a kiedy udało mi się znaleźć kobietę gotową mi pomóc, nie mogła znaleźć mnie w systemie, co przeraziło mnie jeszcze bardziej. Później okazało się, że byłyśmy w Terminalu 4, więc to oczywiste, że nie ma mnie w tamtym systemie. Co ciekawsze miałam na karteczce wypisany terminal i bramkę, ale to nie przeszkodziło kobiecie odesłać mnie z kwitkiem. Po czym okazało się, że Terminal 5 jest po drugiej stronie holu, i w końcu znalazłam stoisko z mikroskopijnym logiem linii lotniczych, których bilet miałam w kopercie.

Pan ze stoiska okazał się być bardzo pomocny. Odwalił robotę z przeklętym check-in i wskazał gdzie mam iść. Byłam zestresowana, głodna i zmęczona. Zdążyłam jedynie pójść do toalety i kupić paczkę chipsów. Pod bramką zastałam prawdziwy tłum. Kobiety ubrane w stroje, w kolorach tęczy. Biegające i krzyczące dzieci. Mężczyźni rozprawiający o czymś z przejęciem. I ja. Bramkę otworzyli jakieś 5 minut później i już po kilku chwilach mogłam spokojnie zająć swoje miejsce. I czekać godzinę do odlotu (!). A w samolocie feeria barw jedynie się nasilała. Jedno z dzieci płakało chyba przez trzy godziny. Starszy mężczyzna darł się wniebogłosy na swojego syna (tak się domyślam) i biedny chłopak nie pisnął ani słowa. Całą drogę albo starał się uspokoić ojca, albo biegał do stewardess po rosół/kawę/herbatę/ciastka/cokolwiek. W końcu starszy człowiek i płaczące dziecko usnęli. Normalnie bym się wściekła, ale kiedy stres ze mnie opadł doceniłam to, że fotele obok mnie były puste, więc całą drogę przeleżałam. Bardzo szybko dostałam lampkę wina i jedzenie.

Po niecałych 8 godzinach wylądowaliśmy w New Delhi. Nauczona amsterdamskim doświadczeniem, szłam za swoimi współpasażerami. Grzecznie ustawiłam się w kolejce, po to tylko, żeby dowiedzieć się, że muszę wypełnić jakiś cholerny blankiecik. Zrobiłam to i znów stanęłam w kolejce. Welcome to India usłyszałam i odetchnęłam z ulgą. Teraz miałam przed sobą tylko odbiór bagażu i to spotkanie. Najważniejsze w moim życiu. Trwało to chyba z godzinę, ale w końcu pociągnęłam za sobą walizkę i wyszłam na zewnątrz (w New Delhi na teren lotniska mają wstęp tylko pracownicy i pasażerowie posiadający bilet. Rodzina i przyjaciele muszą pożegnać się z podróżnymi na dworze). Spojrzałam w tłum i po chwili go zobaczyłam. Najpierw jego biały t-shirt, później ciemne włosy, a w końcu cudowny uśmiech i wyraz podekscytowania na jego twarzy. Zamarłam na kilka sekund, zabrakło mi tchu i nie byłam pewna czy dam radę poruszyć się do przodu. Pomyślałam : rany, na żywo jest jeszcze piękniejszy niż na zdjęciach! A kiedy wpadliśmy sobie w ramiona, kiedy się śmiał, kiedy głaskał moje włosy, kiedy mnie całował i dotykał, wiedziałam, że to jest to. Byłam pewna, że z tym mężczyzną chcę spędzić to życie i wszystkie kolejne jakie będzie mi dane przeżyć. Odnaleźliśmy się i czuliśmy, że mamy przed sobą wszystko. Mamy siebie.

 jedyne zdjęcie jakie udało mi się zrobić w samolocie
 pierwszy dzień, pierwsze wrażenia, pierwszy hałas
i On, w białym t-shircie...

Our feeling flourished and very quickly we were sure that we do not want the to be a cyber couple forever. Feeling 
flourished, we talked about everything, in every free moment, it was time to meet. At this point I would like to thank the Polish government, or anyone who's behind this, for hindering citizens of India to come to Poland. Visa requirements are funny and ridiculous. However, the application of a visa for me was actually just filling out a form and paying a fee, so we decided that I will fly to India.. One of the many advantages of this journey was the fact that I always dreamt of travelling but never had the courage to do so . I always had a fear of travelling because of money but the truth is i was just plain scared. Now I was not in a place to fear. Suddenly, I became a lioness that fights for each other and for our future.

I got the visa, bought tickets and started to count down the days. Days full of joy and excitement, but also fear and uncertainty: what will happen if he does not like me at the airport? I knew him and I knew he will not run away, but we would have to spend 10 days together but what if we dislike each other completely. At this point I would like to thank all those who threatened me that I will die, I will be kidnapped, raped, deceived by these horrible, bad Hindus. It was supportive. Especially these vague advises,To never show my passport to anyone. Damn, I had to give a passport at the hotel reception for a few hours. They had a unique opportunity to kidnap me for ransom. Well.

On the trip I did not even have time to doubt. All thanks to the "wonderful" workers at the airport in Amsterdam. In retrospect I think it was a very useful experience. Actually I was not thinking about anything like this to catch the the plane. But from the beginning. I got up at 3:15 in the morning, took a shower and ate breakfast. I ordered a taxi and was driven to the airport. Frederic Chopin's like 5 cm above the seat. Everything was beautiful at dawn. Gray blocks, empty streets, the sky. In Poland it went smoothly, because the plane was small, a few passengers, and helped the fact that I was at the airport a good 2 and a half hours earlier. I slept the whole way. Fun began in Amsterdam. I got out of the plane confident and determined to act, but the airport had decided to play a joke on me. It's huge, previously was only two small airports, Amsterdam so overwhelmed me. Although I managed to read up directions arrow, I felt that I was wandering around in circles. Everything here looks the same. None of the employees, when asked about the way could help me. Suddenly, no one knew anything. I was almost in tears, A. On the phone, a real roller coaster. In the end, a miracle I managed to find an information desk where they told me what I already knew a long time ago. My flight departs from Terminal 5 the woman showed me her hand in an unspecified way. I still do not know where to go, and when I was able to find a woman ready to help me, she could not find me in the system, which scared me even more. Later it turned out that we were in Terminal 4, so it's obvious that I'm not in that system. Whats more interesting and bizarre was that in-spite of having all my info on the paper (ticket) that i had available with the lady , she never bothered to direct me in the right way. Then it turned out that Terminal 5 is just across the hall, and finally i found a booth with the  logo of the airline that can only be seen under a microscope whose ticket I had was in the envelope.

Man from the stand proved to be very helpful. He helped me to check in and pointed in the direction where i had to go. I was stressed out, hungry and tired. I could only go to the toilet and buy a bag of chips. At the gate I found the real crowd. Women dressed in costumes, like the colors in a rainbow. Children Running and screaming .Men talking amongst themselves in interest and surprise. And here i was staring at the boarding gate. The gate opened about 5 minutes later, and after a few moments I could quietly take my place. I waited an hour for departure (!). A riot of colors on the plane only to be intensified. One small child was crying for three hours straight.Old man yelling on top of his lungs for his son (just guessing) and the poor boy did not squeak a word. All the time and tried to calm his father, or running into the stewardess for soup / tea / coffee / biscuits / whatever. In the end, an elderly man and a crying child fell asleep. Normally I'd be angry, but when the stress washed off me to my surprise i turned my head and there i saw the seats next to me were empty, so stretched my legs and arms and slept like a queen. In a matter of moments I got a glass of wine and some food. 

After 8 long hours, we landed in New Delhi. Having learned from the experience of Amsterdam, I followed my fellow passengers. Politely I stood in the queue, so just to find out that I have to fill in a bloody form to fill in my still unknown lover's information. I did it again and stood in line. Welcome to India, I heard, and I breathed a sigh of relief. Now I was in front of the queue just collect my luggage and waiting for this meeting. The most important meeting of my life. It lasted perhaps an hour, but eventually i pulled my suitcase and went outside (in New Delhi on the airport grounds have access only employees and passengers holding a ticket. Family and friends have to say goodbye to travelers outside). I looked at the crowd and the moment I saw him. First, his white t-shirt, then dark hair, and finally a wonderful smile and a look of excitement on his face. I froze for a few seconds, I ran out of breath and I was not sure if I can move forward. I thought to myself, He is more handsome in real than the pictures! And when we ran into each other's arms, when he laughed, when he stroked my hair when I kissed and we touched, I knew that this is it. I was sure that the man I want to spend this life and all the subsequent lives that I will survive. We found, and we felt that we have before us all. We have US.

(irrakuri)

Beginning, part 2 / Początek, część 2

February 18

Serendipity to sum it up in one word this entire swarm of fireflies that blinked in my empty skull on a Thursday evening.....I flip out my phone just to contact one of my friends from my contact list only to realize that during these so called "working hours" we corporate junkies are blinded by the work load and cursing the world on every second finding a escape route to connect with the blue skies and forever long asphalt to connect with souls of the same frequency.... I was frisky, single (Ha!) that caught a lot of attention now EH!! I turned to these so called dating/casual friendship applications which i heard about from one of my friends called OKCupid.....Downloaded whatever came my way pouring with a billion pictures of a thousand gorgeous woman with some really cheeky descriptions for themselves and left me in awe wether anyone actually exists out here or it would be just another way to dupe someone asking for money or probably some trash that i just gave all my personal info minus my banking details to.......so my fingers trace the application as i swipe from left to right and right to left looking for a face that appeals me or someone who can talk just sync.....after numerous swiping where my thumb practically went through a billion crunches and had a 6 pack i stumbled upon this girl who posted a picture of her saluting to the world and wrote under the section of "Why you should message me" stating "If you like trees". Found this unlikely interest and TBH i for as fucks sake never imagined someone on a dating website would look for someone with a interest of trees......I stare at her picture or ten seconds.....the replies which my fingers itch to type are the regular  Hi!!, Hey!! or Hey there!......i type and erase it, type again and erase it.....then somewhere in the pit of my head i imagined a leaf...a leaf of a Christmas pine tree!! and since its covered with snow (good enough for me to break the ice i tell you ) I responded... PINE!!!! and she responded....Do you like pine trees? And that was the time when i put my star on top of the pine tree.....we spoke about music.....spoke about rock and roll (hard to find people who listen to the same kinds music)....she loves food and loves to cook it......but then i stumbled on her location to which it mentioned POLAND!! 
There goes the pine tree and i heard a yell in my head... TIMBBBEEEERRRRRRR!!!!!!

We continued our conversations from morning greetings to afternoon whats ups!! to evenings what are you upto? Smiled at each other and bid good night.....i for sure had no idea as to what sort of distance was i planning to send my love frequencies or wether it will ever work because of the different countries and the same old lame reasons for whatever people don't want to talk or want to continue thinking in any prospect about anything meaningful when the distance is not in tens or hundreds but in thousand of kilometers.......i turned to google to find a way to see her....learnt about the fact that its terribly hard for someone to visit EU if you don't have deep pockets or for other reasons and then i turned to the maps trying to find out a way if i can run, walk (too much to swallow?), swim (i can't swim for shit) or do something that i can reach her.....but it all remained a distant dream and the chats were just a meaning to satisfy us both that yes we have a little "something" for each other and we probably will see to do something about this space of 6000 kms between us but for now the bubble just kept growing and the distance made me sick to my stomach until one day when she suggested a Skype call......the very next day after our conversations.

Least interested in the daily grind i kept checking my phones reception and the 3G going to 2G to GSM and then popping back to 3G again. I cursed the whole telecom department to be a vicious snake for being so ghastly irresponsible to provide us with these services .....nevertheless.....I call her......she answer's and thats all i remember when i saw her for the very first time......i fell in love with this woman sitting cozy in her chair with a jacket on, and me wiping the sweat drops from my forehead carefully trying to make sense of her so adorably cute pronunciation of responses in english with a polish twist......Stole me right from the start.....This is just a preview to what follows in my mundane world and how me lovelorn trip and fall head over heels and a lot more for this blue eyed spectacled gorgeous woman........

A few notes in my synchronized harmony.....follow me and read more as I write my symphony ....With her......


18 Lutego

Podsumowując cały ten rój świetlików mrugających w mojej pustej czaszce w czwartkowy wieczór... Sięgnąłem po mój telefon tylko po to, żeby skontaktować się z jednym z moich przyjaciół, by  uświadomić sobie, że my tzw.  szczury korporacyjne spędzamy wieczność, zaślepieni i obciążeni pracą, a tak naprawdę marzymy i wciąż szukamy ucieczki do błękitnego nieba i do przyjaznej duszy, która nadaje na tej samej częstotliwości ...... byłem wciąż zapracowany, i byłem sam, więc skupiałem się na sobie (ha!), aż w końcu zalogowałem się na OkCupid jeden z portali randkowych, który polecił mi znajomy. Pobrana aplikacja zalała mnie falą miliarda zdjęć wspaniałych kobiet z naprawdę bezczelnymi opisami na swoich profilach, które sprawiły, że miałem wątpliwości, czy na portalu faktycznie mogę znaleźć kogoś dla siebie . Zastanawiałem się czy dziewczyny logują się tutaj, by naciągnąć facetów na pieniądze? Zdecydowałem się jednak napisać coś o sobie. Moje palce zaczęły błądzić po aplikacji, przesuwały się od lewej do prawej i od prawej do lewej strony, patrząc na twarze i czekając czy znajdę kogoś, z kim będę chciał porozmawiać ..... Po licznych przesunięciach palcami czułem jakby mój kciuk zrobił miliard brzuszków i wyrobił sobie kaloryfer. Właśnie wtedy natknąłem się na zdjęcie dziewczyny , która opublikowała zdjęcie na którym salutowała całemu światu i napisała : skontaktuj się ze mną jeśli...lubisz drzewa. Jeśli mam być szczery nigdy nie wyobrażałem sobie, że znajdę na portalu randkowym kogoś, kto będzie chciał rozmawiać o drzewach! Spojrzałem znów na jej zdjęcie i moje palce zaczęły już pisać typowe "cześć!" kiedy gdzieś z tyłu mojej głowy pojawił się liść, a właściwie igła. Cała masa igieł z bożonarodzeniowego drzewa sosnowego pokrytego śniegiem (idealny temat na przełamanie lodów, mówię Wam!) więc napisałem : SOSNA!!! A ona odpowiedziała .... Lubisz sosny? I to był ten moment, który uwieńczył to drzewo gwiazdą z nieba. Zaczęliśmy rozmawiać o muzyce ..... o rock and rollu (a trudno znaleźć ludzi, którzy słuchają tej samej muzyki ) .. ..mówiła, że kocha jeść i uwielbia gotować ...... ale potem spojrzałem na jej miejsce zamieszkania i była to...POLSKA !!

Miejsce, w którym rosną sosny, pomyślałem,  i usłyszałem krzyk w głowie ... TIMBBBEEEERRRRRRR !!!!!!

Kontynuowaliśmy nasze rozmowy od porannych pozdrowień, przez popołudniowe "cześć" po wieczorne "co słychać". .....nie miałem pojęcia jak ta odległość na nas wpłynie i czy ma jakikolwiek sens, by to kontynuować i czy ona będzie chciała wciąż ze mną rozmawiać ze względu na to, że dzielą nas nie setki, a tysiące kilometrów... zacząłem szukać w Internecie sposobu, by się z nią spotkać...niestety dowiedziałem się, że podróż do UE jest cholernie ciężka dla kogoś, kto nie ma głębokich kieszeni wypchanych pieniędzmi, więc zerknąłem na mapę, starając się znaleźć inny sposób. Mogę przecież iść, lub biec, lub dotrzeć do Polski rowerem, a nawet płynąć (ok ta opcja odpada, bo nie umiem pływać)chciałem zrobić cokolwiek by móc być z nią..... ale to wszystko pozostawało odległym marzeniem, więc musieliśmy zadowolić się naszymi rozmowami. Owszem, między nami pojawiło się to "coś" i wiedzieliśmy, że będziemy chcieli zrobić coś z dzielącą nas odległością, ale póki co ten "pęcherzyk" rósł w nas, aż ona zaproponowała rozmowę na Skype...

Codzienna harówka w pracy nagle stała się ostatnim co mnie interesowało, ciągle sprawdzałem moją komórkę i połączenie internetowe, które wariowało i zmieniało się wciąć z 3G na 2G GSM i z powrotem na 3G. Przeklinałem cały dział telekomunikacyjny i miałem ochotę kogoś udusić za powolne i stale szwankujące usługi.... niemniej ..... udało mi się do niej dodzwonić...... Odebrała i jest to jedyne co mogę sobie teraz przypomnieć, bo kiedy zobaczyłem ją po raz pierwszy zakochałem się w tej kobiecie siedzącej wygodnie na krześle, ubranej w marynarkę, kiedy ja ocierałem pot z czoła i starałem się zrozumieć co mówi, kiedy tak słodko wypowiadała wszystkie słowa po angielsku ze swoim polskim akcentem... miała mnie, skradła moje serce.  A to dopiero początek, preludium do tej miłosnej podróży, którą zacząłem z tą wspaniałą niebieskooką kobietą.
To tylko kilka uwag, które trzymam w sobie, jeśli zostaniecie ze mną i będziecie czytać, będziecie świadkami jak piszę symfonię...wraz z nią...

(Martian)

Początek, część 1 / Beginning, part 1

Nasza historia zaczyna się 18 lutego i jestem pewna, że nigdy nie zapomnę tego dnia. Jednak najpierw o tym co było wcześniej. Nie chcę pisać o smutku i samotności, czy powrotach do pustego domu i rutynie, która wydawała się nie mieć końca. Chcę napisać o koleżance, która pewnego dnia poleciła mi randkową aplikację OkCupid. Celowo wymieniam nazwę, bo to miejsce odmieniło moje życie. Mojej koleżanki też, bo poznała tam pewnego przystojniaka z Teksasu. Zakochali się w sobie tak bardzo, że M. szybko przyleciał do Polski D. na żywo. Wtedy już wiedzieli, że to jest to i teraz są szczęśliwym małżeństwem :)

Do aplikacji podeszłam sceptycznie, bo jest napisana po angielsku i nie byłam pewna czy jest to miejsce, w którym mogę znaleźć jakiegoś chłopaka z Polski, bo byłam nastawiona jedynie na swoje okolice, by móc wybrać się z kimś do kina, na kawę czy na spacer. Los chciał inaczej, a wszystko zaczęło się od tego, że pewien ciemnowłosy koleś cały w tatuażach napisał do mnie jedno słowo : sosny. Dlaczego? Bo w formularzu zaznaczyłam "Napisz do mnie jeśli ... lubisz drzewa". I po chwili zapytał mnie, jakie jest moje ulubione drzewo. Jechałam właśnie na Gocław, obejrzeć pokój do wynajęcia i nie mogłam przestać się uśmiechać. Rozmawialiśmy o jedzeniu, poezji, podróżach i jeszcze więcej o jedzeniu. Było w tym człowieku coś absolutnie fascynującego, sprawiał, że śmiałam się całą drogę w autobusie i zapominałam o tym, że mój angielski tak właściwie nie jest zbyt dobry. Chłopak miał niestety jeden feler. Mieszkał w Indiach. Kraju, który fascynował mnie od wielu lat nie tylko ze względu na Bollywood, ale również na kulturę i jedzenie. Jednak to są Indie. Ponad 6000 kilometrów ode mnie. Mogiła.

Wszystko skończyło by się pewnie na kilku pogawędkach, gdyby nie fakt, że bardzo szybko umówiliśmy się na pierwszą rozmowę na Skype. A. Obiecał pouczyć mnie angielskiego. Jak łatwo się domyślić, nigdy do tego nie doszło (do nauki rzecz jasna). Za to rozmowa? Była genialna. Pełna śmiechu, żartów, poważnych i głupich tematów. I było przede wszystkim swobodnie. Jakbyśmy się znali od miliona lat i wiedzieli o sobie wszystko. Jakbyśmy już od dawna byli przyjaciółmi, a nie dwójką nieznajomych, która spodobała się sobie na portalu randkowym. Wciąż się bałam odległości, ale rozmawialiśmy codziennie, coraz więcej, coraz głośniej, coraz bardziej intensywnie. Aż nadszedł dzień kiedy uświadomiłam sobie, że budzę się rano i zasypiam wieczorem myśląc o tym człowieku. Nadszedł moment, w którym przestałam wchodzić na OkCupid, a kiedy ktoś do mnie pisał, po prostu to ignorowałam. Nadeszła chwila, kiedy czekałam aż A. coś do mnie napisze, zadzwoni, wyszepcze.
I wtedy wysłał mi wiadomość : kasuję moje konto. Pieprzę tę aplikację, ja już nie muszę szukać. A ja mu odpisałam : zrobiłam to wczoraj...

Od tamtej pory jedyne co czuję, to motyle w brzuchu. To przyjemne ciepło rozchodzące się po całym ciele, kiedy widzę jego uśmiech, rozświetlone oczy, kiedy słyszę jego głos lub kiedy śpiewa. Kiedy on się śmieje, śmieje się cały świat a wraz z nim, ja. Bo z dnia na dzień ten człowiek stał się moim światem i niekończącą się przygodą. Widzę w nim odbicie siebie. Oboje jesteśmy spod znaku Barana więc kochamy się i kłócimy jakby jutra miało nie być, ale nigdy nie kładziemy się spać w złości, bo to sobie obiecaliśmy. On jest poezją, jest muzyką, jest snem i słońcem. I każdego dnia upewnia mnie w przekonaniu, że czasami warto zaryzykować i dać sobie szansę.

Zatem nasza historia zaczyna się 18 lutego. W ciągu tych kilku miesięcy wydarzyło się znacznie więcej, ale o tym następnym razem. Jesteśmy Polindi i chcemy zostać tu na dłużej. Tu, to znaczy w Indiach, bo niedługo zamieszkamy tam razem, a jest to kraj tak fascynujący, że po prostu muszę Wam o tym opowiedzieć. Bądźcie czujni :)


Our story begins on February 18, and I'm sure that I will never forget that day. But first of what it was before. I do not want to write about the sadness and loneliness, and returns to an empty house and a routine that seemed to have no end. I want to write about a friend who one day told me to OkCupid dating application. I deliberately mention the name, because this place changed my life. My friend too, because there she met a handsome guy from Texas. They fell in love so much that M. quickly came to know D. Then they knew that this is it and they are now happily married :)

For applications I approached skeptically, after English and I was not sure whether it is a place where I can find a boy in Poland, because I was focused only on the area to be able to take someone to the movies, a coffee or a walk. As fate would have otherwise, and it all started with the fact that a dark-haired guy all the tattoos wrote to me one word: pine. Why? Because in the form indicated, "Write me if you ... like trees." And after a while he asked me what my favorite tree. I drove just on Gocław, see room for rent and I could not stop smiling. We talked about food, poetry, travel, and more about food. There was something in this man that was absolutely fascinating, made me laugh all the way to the bus and forgot about the fact that my English is not very good. The boy had unfortunately one flaw. He lived in India. A country that has fascinated me for many years, not only because of Bollywood, but also on culture and food. However, it is India. More than 6,000 kilometers away from me. Grave.

Everything would have ended after a few chats, but very soon we scheduled our first date.....first call on Skype. He promised to teach me English. As you might guess, this never happened (to learn, of course). And about this conversation? It was brilliant. Full of laughter, jokes, serious and silly topics. I spoke freely. As if we knew each other since forever and know everything about each other. As if we have been friends for long but not two strangers who liked to indulge in a dating portal. Still scared away, but we talked every day, more and more, louder, more flexible for each other more intensively. Until the day came when I realized that I woke up in the morning and fell asleep in the evening thinking about this man. Now is these moments i completely forgot OkCupid and when someone wrote to me,i just ignored. This was the moment when I was waiting for something for me, A word, a call, a whisper.
And then he sent me a note: I deleted my account. Fuck this application, I no longer have to look. And I wrote back to him: I did it yesterday ...

Since then, the only thing I feel is the butterflies in my stomach. This pleasant warmth spreading throughout the body, when I see his smile, his eyes lit up when I hear his voice or when he sings. When he laughs, he laughs and the whole world laughs with him, and ofcourse I do to . Because of the day this man became my world and endless adventure. I see him in a reflection of myself. Both are under the sign of Aries so we love to argue as if there's no tomorrow, but he never puts me off to sleep in anger, because he promised himself. He is poetry, is music, is a dream and my sun. And every day assures me in the conviction that sometimes you take a chance and give yourself a chance.

Thus, our story begins on 18 February. In these few months a lot happened an much more, but more on that next time. Here are our Polindi diaries and we will be here for a long time as we dwell together in India a country that fascinates me and i just have to tell you all about it....Stay Tuned !! ☺

(Irrakuri)